Marzo de 2020
Esta viaxe do Proxecto Rios é probablemente un dos mellores recordos, e das mellores aprendizaxes, que levo do Ciclo no Portovello. O outro dia, no rio, en Mende, non chorei, pero ganas me sobraban. Estaba moi orgulloso. Do meu traballo. Do dos meus compañeiros. Do do profesor. Do dos técnicos de Autismo Ourense. Pero sobre todo o estaba de ver como os usuarios, os rapaces da asociación, viviron a experiencia. Como participaron da nosa actividade. Como a desfrutaron, como repetían e volvían poñer as mans por iniciativa propia. Como lavaban as mans no caldeiro sen que ninguén llelo dixera. A verdade, emocioneime, e moito.
Foi un bo final, para un bo comezo. Aprendín moito, aprendín como se fai, emocionándome. Pouco a pouco, pasiño a pasiño. Pensando a actividade. Que tipo de terra usaríamos. Como facer a mestura da auga. Como programar a actividade. Todo fíxeno con cariño e ilusión e de premio leveime unha magnifica aprendizaxe. Tiven así mesmo a oportunidade de falar cos técnicos de Autismo Ourense e poñer en común as nosas experiencias e impresións. Foi un magnifico camiño de volta falando coa compañeira. Gardarei con grande cariño a tira cos pasos de anticipación do noso mural, e alégrome que levaran para “a súa casa” o resultado no noso mural en papel, para conservalo na súa Asociación.
Acordareime sempre, da aprendizaxe con persoas con TEA, iso, con persoas; do mestre, dos compañeiros e dese precioso día de sol ó carón do Lonia.
