Marzo de 2020
Para min foi unha experiencia moi enriquecedora. Hai días, non cría que fósemos lograr os obxectivos que tiñamos previstos desde un principio, xa que nunca leváramos a cabo unha actividade neste caso, con persoas con autismo, tampouco tiñamos asegurado recibir un feedback, e por iso non dábamos manexado a situación. Pero aconteceu todo o contrario. Se teño que dicir cal foi o momento máis incómodo diría que os primeiros minutos, é dicir, a merenda. Foi o primeiro contacto e era todo máis forzado, pero unha vez que empezou a primeira actividade foi todo a mellor, todas as actividades vin que saíron moi ben, víaselles cómodos e cómodas e iso fixo que nós como “coordinadoras” nos deixásemos levar e gozásemos tamén. Como aprendizaxe —non só desta experiencia, senón de todo— lévome non quedarme coas primeiras impresións nin ter expectativas, xa que non sempre saen as cousas como unha quere. Hai que ter presente que o primordial é confiar nunha mesma sempre.
