Autor: Administrador

16/02/2017

Nesta entrada falarei da nosa participación no Proxecto Ríos. Paréceme moi interesante que se propoñan este tipo de actividades das que aprenderemos moitas cousas relacionadas coa nosa formación, á vez que participamos nun proxecto moi bonito e que a nivel persoal, me vai a aportar moitos coñecementos da natureza. Inicialmente, dáme un pouco de medo porque o ámbito da natureza, non é un ámbito no que teña adquirido moitos coñecementos, cada vez me gusta máis facer rutas de sendeirismo, gozar das postas de sol, sons da natureza… fai uns anos que descubrín que eses paisaxes e momentos que nos proporciona a natureza, son únicos e transmiten moita paz e que a conexión coa natureza aporta cousas que para min, non se atopan noutros ámbitos. Así é certo, que até fai uns anos non me importaba demasiado nin me preocupaba ter ese tipo de experiencias polo que para min, é un momento fantástico para poder adquirir coñecementos e recursos neste senso.

 

10/10/2016

A semana pasada fixemos unha saída ao parque Loña. Xunto con nos veu o noso profesorado. Pareceume unha experiencia moi enriquecedora.

Eu xa son afeccionada a saír a natureza, pero penso que saír con nenos, aos que en raras ocasións levan a espazos naturais ten que ser moi bo. E precisa a supervisión pero sen caer no fomento da dependencia.

Teremos que asumir que hai riscos, pero é un bo lugar para traballa os diferentes tipos de expresión, o desenvolvemento cognitivo, o xogo e sobre todo aprender a amar o que nos da a terra, a observar e a explorar.

 

07/10/2016

Hoxe a nosa clase realizamos unha excursión ao parque do Lonia.

Todo isto, pese a que a primeira vista non tivera un carácter educativo, foi unha das saídas máis especiais que eu fixen ata agora na miña traxectoria estudantil.

Aprendín que a natureza serve como un marabilloso método para ensinarlle aos nenos e nenas dunha  outra maneira, diferente da típica e tradicional.

Aprendín que todo o que nos arrodea pode valer para ensinar matemáticas, plástica, música, lingua…

Aprendín que non sempre o método tradicional e o máis estendido é o mellor.

Pero sobre todo entendín o que foi reencontrarme comigo mesma. Volvín a entender que para ser feliz simplemente necesitas respirar aire puro, que non fan falta tantos luxos para poder aprender. Pero creo que o máis importante foi determe, parar os meus pés e fixarme en todo o tesouro que eu teño ao redor miña. Esquecéraseme o que era escoitar o son do río en vez do dun teléfono móbil, recordei que non fai falta a caixa máis cara de ceras de cores para descubrilos, que so fai falta abrir ben os ollos e procuralos no mundo real. Volvín a sentir o que era formar parte da natureza ao tocar unha árbore, terra mollada, pedras, auga… En definitiva, sentir o mundo que nos rodea.

Quizais estou esaxerando un pouco ao dicir que me volvín a reencontrar ca natureza, porque teño a sorte de vivir nun pobo onde a dez minutos podes atoparte o río, montañas, monumentos como torres, un lugar verde no que relaxarte… Pero esta vez, acudindo ao Lonia, volvín a sentilo dunha maneira especial, moi especial… Xa que o sentín coma se volvera a ser unha nena pequena.

E se eu, que con 19 anos sentín iso sendo consciente do mundo que me arrodea… Canto máis sentirá un neno? A eles quédanlle milleiros de cousas por descubrir e o único que se está conseguindo co modelo de escolas tradicionais que existen é sentalos nunhas cadeiras diante duns libros para aprenderlle cousas que existen no mundo real: Para que amosarlle a foto das partes dunha árbore cando poden ir a aprendelas e tocalas coas súas propias mans?

Panem et circenses… Non se pode permitir isto… E todos deberiamos intentar cambialo.

Por último, gustaríame recoller unha frase da que me acordei ao escribir e vivir isto:

‘Como é que, sendo tan intelixentes os nenos, son tan estúpidos os homes? Debe ser froito da educación.’   Alejandro Dumas

 

15/02/2017

Quince de febreiro de dous mil dezasete; que casualidade que ao número quince lle chamen a nena bonita, parece que o día xa nos marcaba dende un principio o que estaba por chegar. Marchamos todas e todos ao Parque Lonia, como se as case corenta persoas se fixeran unha para disfrutar de todas as posibilidades que a natureza nos brinda.

Dende o primeiro momento un resquicio de felicidade  inundábanos dos pés á cabeza. Cada paso dado era como un paso máis cara a volta á infancia, explorando todas as posiblidades que aquel lugar cheo de calma e harmonía nos brindaba.

A tranquilidade coa que se realizaba o camiño ofreceunos a posiblidade de educarnos en valores xa case perdidos na sociedade e en deixarnos facer voar a nosa creatividade coma facía anos que non voaba; gran metáfora o de deixala voar, igual que voaba cada paxaro dos que queríamos saber todo; dende o seu nome, o seu canto ata as súas pequenas curiosidades.

O edén convertiuse en real naquel lugar que so desprendía paz, pureza e serenidade.

Da igual a idade que teñamos cada unha das persoas que por sorte imos gozar e participar deste gran proxecto, porque o sentimento de nostalxia que invadiu todos as nosas mentes foi común, demasiados recordos que quizais tiñamos olvidados en alguna parte do cerebro e que puidemos recuperar e traer ao presente grazas á relaxación que un lugar tan virxe e natural nos ofrece.

A liberdade total é imposible poder alcanzala, pero pasear por aquel paraíso fixo que case nos sentiramos así.

O cansazo non nos impediu a ningunha persoa das que alí nos atopabamos ter milleiros de sensación tan diferentes e á vez tan iguais.

Realmente amamos a natureza, xa que ámala cando en cada pequeno detalle atopas grandes cousas.